Training zonder emoties

Het staat nog scherp op mijn netvlies. Kinderen die niet te stoppen zijn omdat ze ergens super enthousiast over zijn. Een gebalde vuist of een sip gezicht van een kind dat iets eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt. Kinderen slepen elkaar graag mee en voor je het weet is de hele groep niet meer te houden. Kortom; kinderen laten hun emoties goed zien en als juf voor een groep weet je negen van de tien keer of je de groep kids achter je hebt staan of dat ze enorme tegenzin hebben.

Met deze herinneringen en ervaringen werd ik afgelopen week tijdens een training flink om de tuin geleid.

Weinig emotie
De training is al een aantal uren bezig. Volwassenen zitten op een stoel en luisteren aandachtig naar een enthousiaste trainer. Ik kan weinig emotie aflezen van de gezichten. Ik bemerk geen enthousiasme voor datgene waar de training over gaat, gelukkig zie ik ook geen negatieve uitingen. In de lunchpauze stap ik op de trainer af en geef terug dat ik eigenlijk helemaal niet kan inschatten hoe de groep erbij zit. De trainer bevestigt dit en besluit om maar eens expliciet naar de mening van de volwassenen te vragen.

3/4 kwart is enthousiast over de training!
Ik hoor de trainer de groep de opdracht geven om zich op te splitsen in groepen al dan niet enthousiast over het onderwerp van de training. Ik bemerk bij mezelf grote verbazing. ¾ van het aantal volwassenen blijkt enthousiast en kan dit ook nog eens goed onderbouwen!

Vragen spoken in mijn hoofd. Waarom laten volwassen zo weinig zien van dat wat in hun hoofd omgaat? Is hier sprake van een masker? Onzekerheid? Teveel naar elkaar kijken? Waarom zijn we niet zoals kinderen? Onbevangen, staan voor datgene waar we al dan niet enthousiast over zijn. En waarom willen volwassen niet, net als die kinderen elkaar meeslepen en elkaar overtuigen?