Spelsimulaties, het echte spel!

Philip Cocu, het nieuwe gezicht van PSV. Een team dat niet draait overnemen van een gelouterde trainer zonder hoofdprijzen. De eerste wedstrijd in de competitie winnen met 5-1, en daar dan rustig onder blijven. Knap!
Hoe krijg je dat nou voor elkaar? Dat vraag ik me ook regelmatig af wanneer ik in een organisatie met professionals aan het werk ben. Veel veranderingen, veel onduidelijkheden en toch prestaties moeten leveren. Frustratie spreekt uit hun verhalen. ‘We werken zo hard en het lijkt wel of niemand dat ziet.’ ‘We leggen onze manager steeds uit wat er fout gaat maar hij doet er niks mee.’

Het zit vast
De manager gaat in gesprek, legt uit, luistert. De medewerkers praten terug. Maar echt doorkomen doet het niet. Het zit vast. Ze komen er niet uit. Ze zeggen wat al tientallen keren gezegd is. Ze horen wat al tientallen keren gehoord is. Ze zien wat al tientallen keren gezien is. Ze doen wat al tientallen keren gedaan is. Er is geen ruimte meer, niet in de woorden, niet in de beelden, niet in het doen.

Maak uw spel weer spel
Tot iemand wel iets anders zegt, ziet of doet. Een Philip Cocu. En het spel wordt weer spel en geen last. Spelers krijgen geen taken, maar gaan voor hun rol. En vinden elkaar. Er is plezier, én resultaat. Doe dat maar eens na. Word Philip Cocu. Maak uw spel weer een spel dat waard is om gespeeld te worden. En als het lastig is om het in het echt te doen, kunt u altijd beginnen met te doen alsof. Spelsimulaties, het echte spel! Net als bij Philip Cocu, is het niet heel bijzonder, maar luistert het wel nauw. Niet ieder spelletje is een spelsimulatie. Zorg dat deelnemers het spel ook als spel beleven, én er betekenis aan kunnen geven. Want dan gaat dit spel over mij, over ons en over onze organisatie. En dat ….., is wel bijzonder!

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email